„Dotychczasowe zmiany tylko utrudniały prawidłowe stosowanie prawa”

„Dziennik Gazeta Prawna” – prestiżowy dziennik prawno-gospodarczy, informujący o najważniejszych wydarzeniach i zjawiskach w gospodarce krajowej i zagranicznej, najnowszych zmianach w prawie, podatkach…

Więcej
IV Wielkopolski Kongres Prawa Zamówień Publicznych

Radca prawny Wojciech Piórkowski - Dyrektor Departamentu Prawa Zamówień Publicznych, został zaproszony przez organizatora, tj. miesięcznik: „Zamawiający, zamówienia publiczne w praktyce” do udziału w charakterze…

Więcej
„Warunki a kryteria udzielania zamówień”

„Monitor Zamówień Publicznych” - jeden z najbardziej prestiżowych periodyków w zakresie zamówień publicznych - w wydaniu styczeń-luty 2020 (nr 1) opublikował artykuł mec. Grzegorza Józefiaka z Departamentu…

Więcej
Wszystkie aktualności

Skuteczna obrona Szpitala Klinicznego przy pomocy art. 5 Kodeksu cywilnego

29.11.2019

Przeciwko klientowi Kancelarii – jednemu z poznańskich szpitali klinicznych – skierowano roszczenie o zapłatę z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności (art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych).

Zgodnie z dominującym w orzecznictwie sądowym i doktrynie prawniczej poglądem, roszczenie to przysługuje niezależnie od okoliczności – od momentu powstania roszczenia odsetkowego.

Taka interpretacja bywa jednak niezwykle dotkliwa dla dłużników, zwłaszcza w sytuacji umów realizowanych częściami (gdy rekompensaty 40 euro naliczane są za każdą pojedynczą fakturę), w szczególności przy tylko nieznacznych opóźnieniach w płatności, które mają jednocześnie charakter „niezawiniony” (np. spowodowanych niedostatecznym finansowaniem zewnętrznym).

Z uwagi na powyższe, w Kancelarii pod kierunkiem r.pr. M. Cieślińskiej-Dopierały opracowano koncepcję, zgodnie z którą okoliczności będące zazwyczaj powoływane celem wykazania niepowstania uprawnienia z art. 10 ust. 1 ustawy tj. faktyczne niepodjęcie czynności windykacyjnych względem należności głównych i w konsekwencji niepowstanie kosztów, które miałyby być zrekompensowane, zostaną podniesione, ale w oparciu o art. 5 Kodeksu cywilnego i to łącznie z innymi okolicznościami świadczącymi o nadużyciu prawa, jak np. obustronnie korzystne dalsze prowadzenie współpracy, uchybienia w wykonywaniu umowy również przez wierzyciela, dysproporcja pomiędzy kwotą rekompensaty a ogólną wartością wymiany handlowej pomiędzy stronami, czy brak wpływu opóźnień na płynność finansową wierzyciela. Rekompensata bowiem niejednokrotnie staje się instrumentem zarobkowym dla wierzycieli, co stoi w sprzeczności z ratio legis art. 10 ust. 1.

Argumentacja ta została podzielona przez Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu, Wydział I Cywilny, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 roku oddalił powództwo w całości.

Jest to już druga tego typu sprawa wygrana przez Kancelarię, co stanowi pozytywny prognostyk dla pozostałych postępowań będących w toku, a jednocześnie mogłoby stanowić pewien przyczynek do rozpoczęcia dyskusji de lege ferenda na temat rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, która w praktyce może znacznie wykraczać poza swoją odszkodowawczą istotę.

Pozostałe aktualności