Wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego nie uzasadnia żądania zwrotu dofinansowania udzielonego w ramach Tarczy Finansowej przez PFR

We wpisach z 19.11.2025 r. oraz 10.12.2025 r. informowaliśmy o sukcesie w sprawie z powództwa PFR o zwrot subwencji udzielonej w ramach Tarczy Finansowej wskazując, że Sąd uznał stanowisko CBA za niewystarczające do stwierdzenia przez PFR wystąpienia nadużyć. W sierpniu br. zapadł kolejny korzystny dla naszego Klienta wyrok w podobnej sprawie z powództwa PFR o zwrot subwencji finansowej.

PFR domagał się od przedsiębiorcy zwrotu dofinansowania powołując się na negatywną rekomendację CBA oraz wszczęcie przez przedsiębiorcę postępowania restrukturyzacyjnego w okresie 12 miesięcy od dnia udzielenia dofinansowania. Klient nie zgodził się z decyzją PFR i odmówił zwrotu środków.

Sąd w rozstrzygnięciu przychylił się do naszego stanowiska. Po ogłoszeniu wyroku w ustnych motywach rozstrzygnięcia podkreślono, że rekomendacja CBA nie jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia uzasadnionego podejrzenia nadużyć, a PFR – jako powód – ma obowiązek takie nadużycia wykazać. Przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby w praktyce do nadmiernego rozszerzenia możliwości jednostronnego kształtowania przez PFR sytuacji prawnej beneficjenta subwencji w oparciu o kryteria niewynikające wprost z zawartej umowy.

Na szczególną uwagę zasługują motywy rozstrzygnięcia przedstawione przez Sąd, dotyczące relacji pomiędzy treścią umowy subwencji a postanowieniami regulaminu programu. W tym przypadku Sąd również podkreślił istotne znaczenie treści umowy. W rozpoznawanej sprawie przesłanki, na których PFR opierał żądanie zwrotu subwencji – wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego – wynikały z regulaminu Tarczy Finansowej. W umowie kwestia ta była uregulowana odmiennie, gdyż przesłanką uzasadniającą żądanie zwrotu było wszczęcie w analizowanym okresie postepowania likwidacyjnego bądź zaprzestanie w tym okresie prowadzenia działalności.

Sąd potwierdził, że w razie sprzeczności pomiędzy umową a regulaminem decydujące znaczenie należy przypisać postanowieniom umowy łączącej strony. Postanowienia regulaminu, które są sprzeczne z treścią umowy nie są wiążące. W konsekwencji nawet wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w terminie 12 miesięcy od dnia udzielenia dofinansowania – z uwagi na treść umowy subwencji, nie stanowiło usprawiedliwionej podstawy dla PFR do żądania przekazanej subwencji.

Sąd zwrócił dodatkowo uwagę na kwestie dowodowe. Pomimo spoczywającego na stronie powodowej ciężaru wykazania podstaw dochodzonego roszczenia, PFR nie przedłożył regulaminu w wersji obowiązującej w okresie właściwym dla stosunku umownego łączącego strony. Okoliczność ta miała istotne znaczenie dla oceny możliwości skutecznego powoływania się na przesłanki zwrotu subwencji wynikające z tego dokumentu.

Wyrok ten po raz kolejny potwierdza, że prawo do Sądu jest jednym z podstawowych uprawnień przysługujących w demokratycznym państwie prawa, bez którego nie sposób wyobrazić sobie prowadzenia działalności gospodarczej.

Sprawę prowadzi radca prawny Przemysław Przerywacz